Het zijn niet alleen kippen, die dezer dagen verdwijnen…
Een paar weken geleden kondigde ik al aan, dat de eerste sneeuwklokjes niet lang meer op zich zouden laten wachten.
Ik wacht nog altijd…
Toen al zaten er knopjes in het Groot Sneeuwklokje (Galanthus elwesii), maar een paar dagen geleden merkte ik, dat de knopjes verdwenen waren, alsof ze waren weggeknabbeld.
Lees verder “De verdwijnende Sneeuwklokjes – The vanishing Snowdrops”
En jawel hoor… al twee nachten na elkaar vielen er wat vlokken doornatte sneeuw.
Achteraan in de tuin, waar het aan de grond net wat kouder is dan elders, bleef die telkens zelfs tot na 10 uur liggen.
Indeed, two nights in a row, we had some wet, wet snow.
In the farthest part of the backyard, where the soil is just a little bit cooler, it was even about 10:30 AM before it had fully melted.
(to English text)
Ik weet het, ik weet het… Ik heb al heel vaak over het sneeuwklokje verteld…
Maar ik klets nu eenmaal het liefst over wat ik op dat ogenblik in mijn tuin vind, en dat is op dit ogenblik niet zo gek veel.
Bloeiende sneeuwklokjes zijn (naast enkele heel vroeg bloeiende krokussen) in onze streken zowat de eerste nectarbron voor vroeg-vliegende insecten, en hebben dus ecologisch zeker hun waarde.
Je moet trouwens een keer aan sneeuwklokjes ruiken…
Lees verder “Sneeuwklokjes – Snowdrops”
Het lastige van vroege bloeiers is, dat je er als blogger snel over uitverteld raakt. Ze bloeien op een ogenblik dat de tuin nog zo kaal is, dat er verder weinig te vertellen valt, en dus kom je telkens weer bij hetzelfde bloempje terecht.
Maar een tijdje geleden wees Stephen Buchan in een reeks foto’s van het sneeuwklokje op een bijzondere ontdekking die nog maar enkele jaren geleden gedaan werd.
Het sneeuwklokje heeft twee soorten verschillende kroonblaadjes: de drie grote witte blaadjes die het klokje vormen, en nog drie kleinere petalen die samen een klein kelkje binnenin vormen. Op die binnenste petalen zitten groene vlekjes. Tot voor kort werden die vlekjes als niet meer dan honingmerkjes beschouwd, als vlekjes dus, die bestuivende insecten de weg naar de meeldraden (en de stamper) wijzen.
Maar onderzoek uit 2006 heeft aangetoond, dat die groene vlekjes nog een bijkomende functie hebben:
Het lijkt er immers wel zeer sterk op, dat in die groene vlekjes voldoende fotosynthese plaatsvindt om de bloem en het zich ontwikkelende zaad van wat extra energie te voorzien.
Een sneeuwklokje heeft dus als het ware kleine zonne-paneeltjes op het bloempje, waardoor dat van elk zonnestraaltje maximaal kan profiteren. En vermits het wel eens gebeurt, dat de bloem het enige deel van de plant is dat boven de sneeuw uitsteekt, is dat nog niet eens zo slecht bedacht van die plant!
Je kan er niet omheen… ondanks het feit dat de kalender nog steeds ‘winter’ zegt, komt de natuur langzaamaan tot leven.
Het overzichtje van wat ik al in bloei vind in de tuin is dan ook alweer een stukje langer dan dat op nieuwjaarsdag. Iemand liet me per mail weten dat het prettig zou zijn als ik ook de botanische namen vermeldde, dus dat doe ik voortaan). Lees verder “Wat bloeit er op 1 Februari?”
Prachtig toch, hoe de natuur in mekaar zit!
De manier bijvoorbeeld, waarop de planten hun zaden verspreiden: Het heeft me altijd geboeit geboeid (met dank aan Bart voor de oplettendheid!) welke trucjes daarvoor zoal worden toegepast. En één van die trucjes heet met een heel duur woord myrmecochorie. Dat woord is bedacht door de Zweedse bioloog Rutger Sernander, en is samengesteld uit de Griekse woorden myrmex (mier) en chorein (gaan, trekken). Mijnheer Sernander toonde aan dat heel wat planten gebruik maken van de tomeloze werk- en verzamelwoede van mieren om hun zaden op een ander plekje te krijgen.
Lees verder “Mierenplanten”
Dit jaar bloeien de sneeuwklokjes wel erg vroeg! Een paar weken geleden ontdekte ik het eerste knopje, en nu staan er al verschillende in bloei.
Die vroege bloei heeft ook wel met de standplaats te maken: vlak tegen het huis, tegen een gevel op het zuiden. In de achtertuin, in de schaduwborder moeten er nog veel meer staan, maar daarvan is op dit moment zelfs nog geen groen sprietje te zien.
Eigenlijk zou ik de bloempjes die nu bloeien moeten plukken: In Bohemen immers geloofde men, dat als je de eerste sneeuwklokjes plukt en daarmee langs je ogen wrijft, je het hele jaar vrij zal zijn van oogkwalen.
Laat me vandaag wat meer vertellen over de medische toepassingen van het sneeuwklokje (al ga ik ook dit keer een mooie legende niet uit de weg).
Bloeide er begin december al niet erg veel, na de winterprik van een dag of tien geleden staat er nog minder in bloei in mijn tuin.
Volhouders zijn de Viburnum bodnantense ‘Dawn’, een eenzame kruipende boterbloem en de witte en de paarse dovenetel. Ook een paar madeliefjes doen nog hun best.
Maar de voorjaarsbloeiers staan al te trappelen van ongeduld: de Hamamelis (x intermedia ‘Jelena’) heeft zijn eerste bloemetjes, en ook de hazelaarkatjes wapperen hier en daar al in de wind. Het sneeuwklokjes-knopje van een paar weken geleven staat er niet meer zo eenzaam bij, en elders in de tuin staat er zelfs al eentje te bloeien (maar met aangevreten bloemblaadjes, en dus nauwelijks een foto waard) en ik heb ook al één krokus in knop ontdekt.
Maar er zijn nog meer tekenen waaraan je merkt dat de natuur niet dood is, niet in een diepe, bewegingloze slaap verzonken is, maar dat er ondergronds heel veel gebeurt. In de kruidentuin komen de eerste sprietjes bieslook al boven de grond. De vlierstruiken laten al een begin van blaadjes zien, en ook bij de rozen lijken de botten al te schuiven. Onder de beuken ontdekte ik de eerste blaadjes van het speenkruid en hier en daar duiken de eerste scheutjes van de brandnetel op.
Het is de periode in de tuin dat je handen bij het minste sprietje zon gaan jeuken om ‘iets te doen’, maar dat er nog niet veel kan, niet veel hoeft. Integendeel, laat de natuur rustig haar eigen tempo bepalen, maak haar niet te vroeg helemaal wakker, want dat zou een fiks ochtendhumeur wel eens het gevolg kunnen zijn…
Aan alle lezers een lekker kruidig 2008 vol tuinplezier en natuur-beleven…
Gewoonlijk zijn de sneeuwklokjes in mijn tuin best laat.
Trouwens, de meeste voorjaarsbloeiers blijken in mijn tuin aan de late kant. Maar vandaag ontdekte ik inderdaad het allereerste sneeuwklokjes-knopje van deze winter!
Maar waar die gekke titel dan van dit stukje vandaan komt?
Tja, heel veel volksnamen voor dit bloempje geven aan dat men dit toch altijd een erg ‘bloot’ bloempje heeft gevonden. (En eerlijk gezegd, ik vind de knop van dit bloempje ook wel iets van een wel heel doorzichtig négligeetje hebben). Lees verder “Naakte wijfjes tussen de bladeren…”
