Thuiskomst

Crocus flavus (?)

Terug van weggeweest
Verfspetters in het gazon
Duizend krokussen

Crocus vernus

Ander Leven in AnneTannes Tuin?

Hamamelis x intermedia 'Jelena' in de sneeuw

Komt er terug leven in dit blog?
Ik weet het niet. Ik beloof niks...

Een hele tijd geleden sloeg ik een pad in met als doel Mindfulness trainer te worden. Een pad waarop ik onder andere Edel MaexSusan Bögels en Staf Feyaerts tot gidsen had/heb. Een pad ook, waarvan ik weet dat het altijd door kan lopen...

En al lopende over dat pad merkte ik, dat het bloggen voor mij steeds meer op de achtergrond raakte.

Maar die tuin is er nog steeds, en door die tuin loopt een pad...
En lopend over dat pad, met milde open aandacht, aanwezig in het hier en nu, zie ik die werkelijkheid van mijn tuin soms met andere ogen.
Nee, niet met andere ogen, maar dan verstilt soms de waarneming tot dat ene moment, zonder dat mijn eeuwige nieuwsgierigheid en behoefte aan méér weten zich meteen op de voorgrond dringt.
En dan vertaalt zich de waarneming in een paar korte zinnetjes, die inhoudelijk wel, maar naar vorm niet op een haiku lijken.
Een haiku houdt zich immers strak aan het schema van 5 - 7 - 5 lettergrepen, en daar raakt mijn breedsprakerigheid mee in de knel. Maar inhoudelijk hebben die zinnetjes - en dat merkte ik vaak pas achteraf - wel wat gemeen met een klassieke haiku. Een natuurwaarneming - verwoord in enkele korte zinnetjes, een woord dat verwijst naar een moment van jaar, een tijdstip van de dag... En zonder een verwijzing met woorden naar emoties, naar 'la condition humaine', enkel de zintuiglijke waarneming zo zuiver mogelijk in woorden gevat.

(Om even terug te komen op een reactie van Muggenbeet: De haiku's van Van Rompuy zijn naar vorm inderdaad haiku's, maar naar inhoud heel vaak écht niet...)

Wellicht dat die korte zinnetjes de komende tijd regelmatig gaan opduiken... maar beloven doe ik niks...

Winterochtend

Voedertafel in de sneeuw
Een fiets rijdt voorbij
Opvliegende vogels...

Tuin-momentje

Was ophangen in de vrieskou.
De zon bezorgt me
een warme rug.

Lapjeskat... euh, lapjeskever...

Al dagenlang liep ik met het idee rond om, in navolging van mijn blogpostjes over de stamgasten van Herberg In 't Zandblauwtje, een gelijkaardig stukje te plegen over de tooghangers in Café bij Margriet.

Maar ik had al snel in de gaten, dat het publiek bij Margrietje iets minder divers was dan in dat ander café.
Niet dat het er niet druk was, maar het was allemaal volk van 't zelfde allooi...

Tapijtkever op Margriet | Anthrenus sp. op Leucanthemum vulgare

Overal zag ik kleine kevertjes, hooguit een paar milimeter lang, met de kleuren van een lapjeskat: wit, ros en zwart...
"Heel bijzonder", denk ik dan, "Ik heb weer iets speciaals ontdekt!"

Lees hier meer... »

Kruisbessen en Examenstress

Iedereen met een beetje bessen in de tuin, weet dat bij de aanschaf van kruisbessen altijd benadrukt wordt om toch vooral te kiezen voor meeldauwresistente rassen. (Een mooie selectie van die ziekteresistente rassen vind je bijvoorbeeld via deze link beschreven).

Kruisbes - Ribes uva-crispa
Ik vrees dat wij daar bij de aanschaf van onze kruisbessen niet erg op gelet hebben, en gewoon kochten wat Kwekerij Houtmeyers voorradig had.
Maar intussen is ons duidelijk geworden, dat de groeiplek van de bessen al net zo belangrijk is als de rassenkeuze, om die lastige schimmel te vermijden.

Lees hier meer... »

Van Houtduiven en Slakken...

pompoenenperceel na de houtduiven-inval Tijdens de VELT Eco-Tuindag afgelopen zondag vertelden een paar mensen ons, dat de houtduiven in hun tuin altijd zo'n ravage aanrichtten. "Daar hebben wij hier helemaal geen last van!" was onze reactie daarop. "In de herfst zitten er wel altijd houtduiven te scharrelen onder de eik en de beuken, maar de rest van het jaar zien we die nauwelijks... Hoewel... Sinds een paar dagen vliegen er soms duiven op uit een aalbessenstruik!"
Allicht zat er hier of daar in de haag - of in een bessenstruik - toch stiekem een houtduif mee te luisteren, want twee dagen later had die samen met een paar companen stevig huisgehouden op het pompoenenperceel. Lees hier meer... »

Ratelaar - Na Jaren de langverhoopte Update!

De ouwe getrouwen van dit blogje herinneren zich wellicht het blogreeksje over mijn Ratelaar-experiment.

Grote Ratelaar - Rhinanthus angustifolius

Grote Ratelaar - Rhinanthus angustifolius

In een poging om de grassen in de bloemenweide wat te onderdrukken - en dan vooral die vermaledijde Gestreepte Witbol, doe ik al jarenlang pogingen om Ratelaar tussen het gras te introduceren.

Tot vorig voorjaar waren al die pogingen vergeefs. Maar vorig jaar, nadat ik in het najaar een dikke briefomslag vol zaden uit de Biodiverse tuin had uitgestrooid, ontdekte ik één klein plantje.
Was er dat niet geweest, dan had ik verdere pogingen wellicht opgegeven. Maar dat bescheiden succesje was net voldoende om me voor te nemen nog één poging te wagen.

Vorige zomer verzamelden we een beetje zaad tijdens een weekendje aan de kust en zaaiden dat meteen in de tuin uit. (Ik ga er gemakshalve van uit dat moeder natuur het best weet wanneer het goed moment om te zaaien daar is, en dat de plant er daarom voor zorgt precies op het goede moment de zaden af te laten rijpen.)
En toen ik ging zaaien dacht ik plots aan iets wat ik las in 'Making a Wildflower Meadow' van Pam Lewis. Na een aantal vergeefse pogingen om ratelaar te zaaien was die in de bloemenweide van Sticky Wicket toch een keer ontkiemd. Niet op een plek waar het gras erg krachtig groeide, maar wel op een wildwissel die doorheen de weide liep, en waar dus een veel armere plantengroei te zien was.
Een wildwissel loopt er niet door die postzegel van een bloemenweide, maar wel een, tja, zeg maar AnneTanne-wissel. Door dag na dag hetzelfde loopje door de weide te lopen creëer ik in de loop van de zomer een paadje. En in het vochtigste deel van de weide heb ik wat Ratelaar gezaaid, op en rond dat paadje.

Jullie hebben al lang begrepen dat ik dit stukje nooit zou hebben geschreven als mijn laatste poging geen succes had gehad. (Of zouden het nakomelingen zijn van het zaaisel uit de biodiverse tuin? Een jaar te laat ontkiemd, of nakomelingen van die allereerste bloeier?)

Grote Ratelaar - Rhinanthus angustifolius

Grote Ratelaar - Rhinanthus angustifolius

Een week voor de Ecotuindag heb ik de bloemenweide gemaaid. Ik durfde niet langer wachten, met een fors onweer voorspeld in de loop van de week, en gestreepte witbol die al 'ver heen' was. Alleen een toef margrieten wilde ik laten staan om te tonen dat er écht wel een boel bloemen in de weide bloeiden.
Maar voor ik met de zeis ten strijde trok, ging ik in het laagste deel van de weide kijken of de kievitsbloemen al ver genoeg waren afgerijpt. En het was toen dat ik plots merkte dat daar - precies waar vorig jaar mijn wandelpaadje lag en over een lengte van een meter of twee - een paar tientallen ratelaar-planten stonden.

De zeis werd dus voor dat stukje even terzijde gelegd, en met een sikkeltje heb ik de witbol tussen de bloeiende planten weggemaaid.

Doordat de bezoekers van onze tuin afgelopen zondag de gemaaide weide een ideale fietsenstalling leken te vinden, is er wel één plant gesneuveld, maar gelukkig staan er nog een heleboel die - dat hopen we tenminste - ons in de komende jaren nakomelingen gaan bezorgen...

The Day After...

After de Ecotuindagen van VELT dus...

Een laatste blik op ons grasveldje-met-tafel-en-stoeltjes. We vinden het een leuk gezicht zo, maar de tafel is flink zwaar en dus niet zo handig als het gras eens moet gemaaid!
Lees hier meer... »

Met pijn in het hart...

Ik heb al vaker verteld, dat toen we jaren geleden ons huis kochten, dat niet zozeer was om het bouwsel maar wel om de bomen was.
Toen ik een paar jaar geleden een zwam ontdekte aan de voet van één van de beuken, waren we er al niet helemaal gerust in.
Toen die zwam deze herfst opnieuw opdook, stuurde ik er een fotootje van door aan de boomverzorger die al eerder onze eik 'behandelde'. Hij kwam vervolgens zelf poolshoogte nemen, nam de zwam voor onderzoek mee, en liet ons een paar weken later het verdikt weten...

De zwam in kwestie was een zadelzwam, een parasitaire zwam die echt wel te behandelen valt als hij op een tak voorkomt, maar die onderaan de stam toch serieuze risico's met zich meebracht. De zwam zat al een paar jaar in de boom, en die boom stond niet alleen op slechts 6 meter van ons huis, maar helde ook nog eens over in de richting van het huis.
We moesten niet bang zijn dat hij al meteen zou gaan omwaaien, maar langer dan een paar jaar zou het toch echt niet meer veilig zijn.

En behalve het risico dat de boom op het huis viel, hielden we ook rekening met het feit dat onze geliefde oude bomen: een eik, de andere beuk en een haagbeuk vrij dicht in mekaars buurt stonden, en dat als deze beuk ontworteld zou raken, hij in zijn val wellicht ook de wortels van de andere bomen deels zou mee losrukken.

We besloten daarom niet af te gaan wachten, maar meteen drastisch te werk te gaan, en twee weken geleden werd de beuk geveld. Achteraf ben je dan stiekem toch wel blij, dat je ziet dat de aantasting echt wel zo ver gevorderd is, dat een andere beslissing dan vellen echt niet verstandig was.

De komende jaren komen we alvast geen brandhout tekort...