Tag: recept

Creatief met pompoen

In de moestuin hadden we dit jaar 3 pompoenplanten, en die leverden tesamen 64 pompoentjes op, in formaat variërend van een forse pompelmoes tot net geen voetbal. Klein? Tja, hokkaïdo’s worden niet zo groot als de typische Halloween-pompoen, en bovendien kies ik er voor om alle vruchtjes ook te laten uitgroeien. Soms wordt inderdaad aangeraden om maximaal vijf tot zes vruchten per plant over te laten, zodat ze ‘groot genoeg’ kunnen worden, maar voor ons gezinnetje van drie personen is een grote pompoen vaak te veel van het goede.

Maar met 64 (OK, nu nog een veertigtal, want we hebben er al een aantal weggegeven en een aantal opgegeten) ligt de kelder nog behoorlijk vol. Dat betekent dus ongeveer één keer per week pompoensoep, en één keer per week pompoen op een andere manier verwerken. En omdat ik er niet van hou om al te vaak hetzelfde klaar te maken, is het devies dus: creatief zijn.

Risotto met gekruide pompoen is één van mijn succesnummers, en vorige week was het pompoencurry-taart.
Als je gewend bent Indiaas te koken, is het recept in een paar zinnen samen te vatten: maak een droge curry klaar met pompoen, pureer de groenten en vermeng met drie geklopte eieren. Vul er een taartbodem mee en bak die in 30-40 minuten.

Bij het bereiden van een droge curry gebruik je bijna geen extra vocht, hooguit voeg je een paar eetlepels water toe om te vermijden dat de groenten aanbranden. De kruiden in het curry-mengsel kunnen heel erg variëren, maar meestal vind je er toch wel kurkuma, komijn, koriander en (eventueel) chilipoeder in terug. Maar ik maak heel zelden gebruik van een kant-en-klaar poeder, en mijn kruidenkast staat dan ook vol potjes met allerhande specerijen.

Zo ging ik afgelopen week te werk:

Ingrediënten voor de vulling

  • 750 gr hokkaïdo-pompoen (een andere stevige met eetbare schil zal net zo lekker zijn), in blokjes, ongeschild
  • een paar eetlepels olie of ghee
  • een flinke theelepel tamarinde (ik gebruik tamarinde-pasta waar de – grote – zaden al uit verwijderd zijn)
  • 1/2 theelepel zwart mosterdzaad
  • 1/2 theelepel komijnzaad
  • 1/4 theelepel anijszaad
  • 1 theelepel kurkuma
  • 1/2 theelepel gemalen koriander
  • 1 gehakt chilipepertje
  • 3 eieren

Bereidingswijze

Laat de tamarinde-pasta weken in een klein beetje water.
Verhit de vetstof, en voeg er mosterdzaad, komijn en anijszaad aan toe. Fruit 1-2 minuten en voeg er de blokjes pompoen aan toe. Laat een paar minuten stoven, voeg de tamarinde toe en roer tot die zich helemaal door de bereiding verspreid heeft. Voeg de rest van de specerijen toe, roer nog even flink door, en laat dan (bij voorkeur in een gietijzeren pan met gietijzeren deksel, type Le Creuset, oftewel een ‘Dutch oven’) op een heel laag vuurtje stoven tot de pompoen gaar is.
Kruid eventueel nog wat bij met peper en zout.
Verwarm de oven voor tegen dat de pompoen gaar is.
Pureer de pompoen en meng met de geklopte eieren.

Ik gebruik zelf heel vaak gekocht taartdeeg, zowel bladerdeeg als kruimeldeeg is geschikt.
Bekleed met het deeg een taartvorm, vul die met het pompoen/eimengsel, en bak gedurende 30-40 minuten.

Smakelijk!

Waar blijft mijn zevenblad?

Zevenblad, Prof. Dr. Otto Wilhelm Thomé Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz 1885Lieves berichtje over haar heimwee naar het zevenblad in de tuin van haar ouders was het laatste zetje dat ik nodig had om eindelijk dat langgeplande blogpostje over dat door velen gehate onkruid nu eindelijk eens te plegen.
Zevenblad was één van de geliefde wilde groenten waar ik als student zo graag van gebruik maakte als ik eens voor een hele groep vrienden zou koken… De kosten werden achteraf gedeeld, en niemand snapte hoe ik er altijd in slaagde om voor minder dan geen geld een lekkere schotel op tafel te zetten.

Toen we jaren geleden nog in Lier woonden, hadden we in ons piepkleine stadstuintje geen zevenblad, maar de tuin van het werk van manlief vormde toen mijn bron.
Nadat we bijna twaalf jaar geleden naar ons eigen stulpje verhuisden, ging ik dat zevenblad op een bepaald ogenblik wel missen. Toen ik nog op usenet actief was, en ik in discussie over zevenblad regelmatig verzuchtte, dat ik eigenlijk zin had om dat in een achterafhoekje van de tuin aan te planten, zodat ik eindelijk nog eens van mijn geliefde zevenblad-gratin zou kunnen genieten, werd ik prompt voor gek versleten.
Uiteindelijk kwam het er nooit ècht van… tot vorige zomer, toen zag ik in de noord-westhoek van de tuin (het allerverste hoekje van de tuin, helemaal achteraan op ‘het veld‘) plots een toefje zevenblad opduiken. Zou het er dan toch van komen?
Tja, mijn woekerhoekje is niet voor niks een woekerhoekje… behalve de Amerikaanse vogelkers laten we er eigenlijk alles groeien wat er maar wil groeien, en dat zijn vooral notoire woekeraars. (Overigens: net in dat hoekje van de tuin hebben tuiniers uit de omgeving in het verleden ongewenste ‘overschotjes’ gedumpt, en daardoor duiken er ook allerlei onverwachte gasten op.) Maar die woekeraars houden mekaar wonderwel in evenwicht… of concureren de zwakkeren onder hen weg. En voorlopig lijkt het zevenblad toch niet echt opgewassen tegen het frambozengeweld (hmmmm… zo’n lekkere frambozen… ook een ontdekking van vorige zomer).
Inderdaad: in het vroege voorjaar heb ik nog een toefje zevenblad teruggevonden, maar intussen loop ik er alweer wekenlang naar te zoeken. Mijn zevenblad-gratin is blijkbaar nog niet voor deze zomer.

Maar hadden jullie toch mijn recept gewild?

print recipe

Gratin van Zevenblad
Een lekkere ovenschotel van een vaak versmade groente
Ingrediënten
  • een slamandje vol zevenblad
  • 1 el olijfolie
  • 1 ui
  • 1 dl groentebouillon
  • 150 g champignons (of oesterzwammen)
  • 1 el volkoren tarwemeel
  • 1 dl (soya)room
  • enkele plakjes harde geitenkaas
  • zwarte peper
  • nootmuskaat
Bereiding
Het zevenblad wassen en goed laten uitlekken.De boter/olie verhitten, de ui lichtjes fruiten en het zevenblad en de paddestoelen meestoven.De bouillon afgieten (bewaren), de groenten even laten uitdampen en in een ingevette ovenschotel doen.De bouillon opnieuw verhitten, het tarwemeel oplossen in een beetje water en samen met de room aan de bouillon toevoegen, kort doorkoken en op smaak brengen met versgemalen zwarte peper, nootmuskaat… en over de groenten gieten.Bedek met plakjes geitenkaas. Bak gedurende 20 minuten in een voorverwarmde over van 200° C, daarna nog 5 minuten onder de grill…
Nota’s

Prep time: Cook time: Total time: Porties: 4

(Bij gebrek aan zevenblad als fotografie-object, heb ik een illustratie gebruikt uit de ‘Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz’ van Prof. Dr. Otto Wilhelm Thomé uit 1885. Deze bewerkte versie van een reproduktie valt onder de GNU Free Documentation license.)

Meikevers in de soep!

meikever - Foto: Giuss95. Creative Commons LicenseVorige week stuitte ik toevallig op een blogpostje* waarin verteld werd, dat er vroeger in Duitsland en Frankrijk soep werd gemaakt van meikevers.

Nu ken je me echter erg slecht, als je denkt dat ik dat zomaar voetstoots aanneem. Lees verder “Meikevers in de soep!”

Roosmarijn

Rosmarinus officinalis
Rosmarinus officinalis
“In de winter moet hij wel afgedekt worden”, schrijven De Kleene en Lejeune over de Roosmarijn in hun ‘Compendium van rituele Planten in Europa’. En zo’n zinnetje maakt dan, dat ik me ga afvragen in hoeverre deze plantkundigen zelf ervaring hebben met deze plant?

Hier in de Kempen heb ik al zo lang ik woon een roosmarijnstruik naast de keukendeur staan, en hoewel de winters dan niet meer zijn wat ze geweest zijn (ze hebben zich verplaatst naar de Paastijd), heeft mijn roosmarijn nog nooit een dekentje over zich heen gehad in de winter, of het moest er één van sneeuw zijn.

Lees verder “Roosmarijn”

Groenkoeken!

Taraxacum officinale - Paardenbloem. Foto: AnneTanne - Creative Commons License

Afgelopen weekend hebben we voor de eerste keer dit jaar weer groenkoeken gegeten, boekweitpannenkoeken met veel vers voorjaarsgroen.

Als Moe, mijn grootmoeder, vroeger pannenkoeken bakte, trok Pa altijd de velden in om kruiden te plukken die hij dan onder zijn eigen portie boekweitbeslag mengde. Ik moet eerlijk zeggen, dat het even geduurd heeft voor ik kon genieten van de typische smaak van die pannenkoeken. Maar tegenwoordig lust ik veel liever koeken met boekweitmeel dan van uitsluitend tarwemeel, en gelukkig wordt die voorkeur gedeeld door man en zoon. Lees verder “Groenkoeken!”

Zeepkruid – Saponaria officinalis

Ik heb intussen besloten dat ik gedurende de schoolvakantie het bloggen heel erg terug zal schroeven… Vaker dan één blogje per tien tot veertien dagen zit er deze twee maanden wellicht niet in…

Aan het volgende stukje ben ik al een paar dagen aan het werk, en het fotootje dat erbij hoort komt één van de volgende dagen wel… Dat staat op de andere computer en die is voorlopig door manlief in gebruik…

Toen we maandag terug thuis kwamen na weekendje aan zee stond het zeepkruid in bloei.
En een paar uur later, toen ik mijn mail checkte, dook er op de Kruidenmandmailinglijst een vraag op naar recepten met Zeepkruid. Allicht was dat geen ‘toevallige samenloop’ van omstandigheden, maar gewoon te wijten aan het feit dat ook in andere tuinen nu het zeepkruid bloeit en daardoor opvalt.

Hoewel: zeepkruid is volgens mij een kruid dat toch niet zo vaak in tuinen wordt aangeplant. Toch zei mijn man, toen ik het bloeiende zeepkruid attent maakte: ‘Dat is toch een plant die je vaak in tuinen ziet?’ Allicht komt dat, door de grote gelijkenis met de Phloxen. Inderdaad zijn het allebei planten uit de familie der Caryophyllaceae (anjerachtigen), net zoals silenes en koekoeksbloemen, maar ook tuinplanten als Lychnis (prikneus), en inderdaad, anjers. En eigenlijk vind ik dat je de familiegelijkenis tussen die verschillende planten goed ziet, behalve bij de gecultiveerde anjer, die alleen nog met veel fantasie op een anjer lijkt. (Google maar eens op steenanjer of karthuizeranjer… Een heel ander beeld dan de ‘genoffels’ zoals mijn grootmoeder ze noemde. Van die ‘genoffels’ houdt ik trouwens niet, hoe heerlijk ze ook geuren… Ik hou van heel veel bloemen en planten, maar gerbera’s en gecultiveerde anjers kunnen mij totaal niet bekoren.)

Zeepkruid is heel gemakkelijk te kweken, het stelt nauwelijks eisen wat betreft grondsoort en vochtigheid. Meer nog: eens je het in je tuin hebt, krijg je het niet meer zo gemakkelijk weg: met behulp van worteluitlopers duikt het voortdurend terug op. Toch vind ik heb behoorlijk goed in toom te houden…. Trek het met wortel en al uit waar je het niet wil hebben, en gebruik die wortels voor een natuurlijk shampoo:

Als je er het internet op nazoekt, merk je dat het basisrecept voor zeepkruidshampoo overal gelijk is, maar dat er over de hoeveelheid te gebruiken kruid weinig duidelijkheid bestaat.
Elk recept gaat uit van een hoeveelheid zeepkruidwortel (al moet het met blad ook lukken)die wordt afgekookt in een iets grotere hoeveelheid water gedurende twintig tot dertig minuten. (De meeste recepten lijken uit te gaan van één kop gedroogde en gehakte wortel op anderhalve tot twee koppen water, hoewel ik ook een recept vond dat sprak over een theelepel kruid op een halve liter water, en dat voorafgaand een nacht laten weken… Zelf wat experimenteren en zoeken naar de goede verhouding zou ik zeggen…).
Het aldus verkregen afkooksel kan je een dag of 10 bewaren, en gebruiken als shampoo.
Je kan aan je shampoo nog andere kruidenaftreksels toevoegen, bv een combinatie van brandnetel, salie en roosmarijn. Je gaat dat uit van een sterke infusie van een handvol van elk van die kruiden in anderhalve tot twee koppen water. Je laat het (verse) kruid slinken in kokend water, haalt de pan van het vuur en laat het nog een paar uur trekken. (Gebruik bij voorkeur een geëmailleerde pan, een metalen pan zou wat kunnen verkleuren.) Je mengt het kruidenaftreksel in een verhouding van één op één met de shampoo.

Je shampoo zal enigszins schuimen, maar lang niet zoveel als een shampoo uit de winkel, en ook de consistentie is gewoon waterig, en niet gel-achtig. Maar je hebt wel een perfect natuurlijke en natuurvriendelijke shampoo, die volkomen biologisch afbreekbaar is ;-)!