(to English text)
Klein kruiskruid is een volkomen onooglijk plantje, zo onooglijk, dat je het geen tweede blik waardig keurt, en dat zelfs een eerste blik erg onvolledig kan zijn.
En dan wordt je soms op je vinger getikt…
Lees verder “Boskruiskruid – Woodland groundsel”
Voor het begin januari ging sneeuwen was er nog één dapper madeliefje aan het bloeien, maar op dit ogenblik vind ik alleen maar dicht gesloten knopjes.
Klein kruiskruid is een eenjarig plantje, en volgens Bart kiemen de zaden zogauw de temperatuur boven de 10° komt. (Bij dat artikel van Bart zie je trouwens een prachtige macro-opname van de bloeiende buisbloemetjes van dit plantje.)
Kruiskruid is één van die onverwoestbare ‘on’kruiden… Ze hebben aan een koffielepel aarde voldoende om te ontkiemen en wortel te schieten, ze zijn zelfbestuivend, en dus niet afhankelijk van externe omstandigheden om zaad te vormen, en bovendien is het zaad buitengewoon kiemkrachtig: experimenten in de Kew Gardens in Londen toonden aan, dat het kiempercentage van vers zaad vrijwel 100 % is, terwijl van drie jaar oude zaden nog steeds zo’n 87 % ontkiemt.
Kanariekwekers en vinkenzetters (of zijn die intussen uitgestorven?) kennen het klein kruiskruid gewoonlijk goed, omdat de plant als ze zaad gevormd is erg geliefd is door hun vogeltjes. Maar klein kruiskruid bevat – net zoals het tegenwoordig beruchte jacobskruiskruid – pyrrolizidine alkaloïden (zie voor meer informatie mijn artikel over smeerwortel), die betekenen dat de plant voor de mens en andere zoogdieren hepatotoxisch (giftig voor de lever) is. En dat betekent dus alvast, dat ik geen klein kruiskruid aan mijn voorjaarsslaatjes toevoeg.
Die slaatjes zijn hier voorlopig trouwens nog veel minder gevarieerd dan die van Yo. Maar het feit dat het klein kruiskruid bloeit, doet mij alvast hopen dat daar nu snel verandering in gaat komen!
Met een beetje vertraging:
Over de folklore rond klein kruiskruid, en waar de naam (en de volksnamen) vandaan komen.
Net zoals een paar weken geleden heb ik opnieuw genoteerd welke planten ik allemaal bloeiend in mijn tuin terugvind deze maand.
Zoals je ziet, is de lijst zelfs nog een beetje langer dan vorige keer, ik kom aan ruim 60 verschillende soorten in meer dan 50 geslachten. Dat ligt er waarschijnlijk niet zozeer aan, dat er echt meer planten in bloei staan, maar dat ik het lijstje van vorige keer opstelde tijdens één wandeling door de tuin, terwijl ik sindsdien continu mijn ogen openhoud, en aantekeningen maak over wat ik zie bloeien.
Toch zijn er een paar bloeiers die vorige maand zeker niet van de partij waren:
– De apothekersroos (Rosa gallica ‘officinalis’) had toen wel een knop, maar die is nu dus open gekomen.
– De zachte ooievaarsbek (Geranium mollis) had vrijwel zeker geen bloemetjes.
– en ook het Robertskruid (Geranium robertianum) niet.
Op de foto zie je Dolle kervel, één van de vele schermbloemigen. Die soorten zijn vaak lastig uit elkaar te kennen, en de familie omvat naast hele genietbare exemplaren (worteltjes, venkel, dille…) ook een aantal erg giftige rakkers, zoals onder andere Dolle kervel.
Die kan je onder andere herkennen aan de bloemschermen die, wanneer ze nog in knop staan, zoals hier links op de foto geknikt naar beneden hangen. Een ander herkenningsteken, maar hier op deze – verkleinde – foto niet te zien, zijn de roodachtige vlekjes op de stengel. Lees verder “Wat bloeit er in November?”