Ja, in maart…
Een maand waarin je tegen beter weten in toch hoopt dat het echt lente-achtig wordt in de tuin…
Een maand waarin je een week met griep en koorts binnenshuis (en vanachter de computer weg) blijft…
Een maand waarin alles in de tuin zo traag, zo tergend traag verandert… Lees verder “Onder de Beuk in Maart”
Twee rijtjes knotwilgen hebben we in de tuin, en sinds jaren is het traditie dat elk jaar in de Kerstvakantie een derde van die bomen geknot werd.
Jaren geleden deed ik dat telkens samen met zoonlief, maar sinds een jaar of vier is hij mij gewoonlijk te snel af, en heeft hij het karweitje al zelf voor zijn rekening genomen.
En omdat kleine jongens steeds groter, en sterker, en stoerder, en rapper worden, volstond al snel ‘één derde van de wilgen’ niet meer om zijn energie kwijt te kunnen. 1/3 van de bomen werd een paar jaar geleden ‘de helft’, maar daarmee zou de knotfrequentie van driejaarlijks (wat eigenlijk al een beetje te snel is) op tweejaarlijks komen, en dat was niet wat we wilden.
Maar toen was er gelukkig ‘Het Knotbomenboek‘, uitgegeven door KNNV (maar momenteel niet meer vlot verkrijgbaar).
En al op pagina 13 in dat boek vind je een duidelijke uitleg over ‘Stikken’
Ik heb al vaker verteld, dat toen we jaren geleden ons huis kochten, dat niet zozeer was om het bouwsel maar wel om de bomen was.
Toen ik een paar jaar geleden een zwam ontdekte aan de voet van één van de beuken, waren we er al niet helemaal gerust in.
Toen die zwam deze herfst opnieuw opdook, stuurde ik er een fotootje van door aan de boomverzorger die al eerder onze eik ‘behandelde’. Hij kwam vervolgens zelf poolshoogte nemen, nam de zwam voor onderzoek mee, en liet ons een paar weken later het verdikt weten…
De zwam in kwestie was een zadelzwam, een parasitaire zwam die echt wel te behandelen valt als hij op een tak voorkomt, maar die onderaan de stam toch serieuze risico’s met zich meebracht. De zwam zat al een paar jaar in de boom, en die boom stond niet alleen op slechts 6 meter van ons huis, maar helde ook nog eens over in de richting van het huis.
We moesten niet bang zijn dat hij al meteen zou gaan omwaaien, maar langer dan een paar jaar zou het toch echt niet meer veilig zijn.
En behalve het risico dat de boom op het huis viel, hielden we ook rekening met het feit dat onze geliefde oude bomen: een eik, de andere beuk en een haagbeuk vrij dicht in mekaars buurt stonden, en dat als deze beuk ontworteld zou raken, hij in zijn val wellicht ook de wortels van de andere bomen deels zou mee losrukken.
We besloten daarom niet af te gaan wachten, maar meteen drastisch te werk te gaan, en twee weken geleden werd de beuk geveld. Achteraf ben je dan stiekem toch wel blij, dat je ziet dat de aantasting echt wel zo ver gevorderd is, dat een andere beslissing dan vellen echt niet verstandig was.
De komende jaren komen we alvast geen brandhout tekort…
Eigenlijk stond dit lijstje klaar om gepubliceerd te worden vrijdag dus. De bloemen die bloeiden op de eerste dag van de metereologische lente…
Maar de problemen met mijn website zorgden ervoor dat alle berichten die ik na de overstap naar een andere hostingprovider in het virtuele niets verdwenen waren.
De reeds gepubliceerde kon ik recupereren, maar de kladjes niet…
Een lijstje van bloeiende bloemen en planten op 1 maart dus…
Dat heb ik in het verleden al vaker gedaan, en het is verrassend om te zien hoe verschillende die lijstjes zijn:
In 2010 was het een koude winter, en de ‘oogst’ op 1 maart viel toen erg tegen… Behalve verschillende soorten krokus en sneeuwklokje was er nog niet veel van bloei te zien in de tuin.
Precies 5 jaar geleden daarentegen, was het lijstje gevoelig langer. Toen bloeiden er al een paar soorten narcissen, en bloesemden de kerspruim en de mirabel. Trouwens, op 1 februari 2008 noteerde ik al groot hoefblad, tuinjudaspenning…
Maar terug naar 2013…
Lees verder “Bloemen – Een Lijstje voor de Lente”
Hij toonde vervolgens, hoe zijn haagbeuk nu, begin maart, nog warmpjes in de bladeren zat.
Maar als ik een blik door het raam wierp, zag ik dat onze beukenhaag nog behoorlijk bebladerd was, terwijl de haagbeukhagen in de voortuin er behoorlijk kaal bijstonden.
En dat wilde ik vandaag dus eens fotogewijs gaan bewijzen…
Lees verder “Haagbeuk en Beukenhaag… de Blaadjes”
‘Hoog-vangerke’, zo noemden wij het vroeger, maar mijn zoon had het altijd over ‘Voetje-van-de-grond’, en in Nederland blijkt het ‘Tikkertje-op-hoog’ te heten. (En hoe noemen jullie het elders in Vlaanderen?)
‘Die hem is’ mag jou niet tikken, zolang je met je voeten niet op de grond staat.
Ik geloof dat onze kippen dat oude kinderspelletje ook herondekt hebben.
Maar Shabby en Chique, onze Chabo-krieltjes, en de haan spelen het spel niet eerlijk: Ze blijven urenlang in de omgevallen appelboom zitten…
——
Die appelboom, dat zijn de ‘winterappeltjes‘ waar ik drie winters geleden al eens over vertelde. De ‘gezond groeiende boom’ waar ik toen over sprak, in intussen omgevallen. Niet omdat hij ziek zou zijn, maar omwille van een heel zwak wortelende onderstam. Eigenlijk is het een onderstam bestemd voor de commerciële appelteelt, waarbij de bomen hun (korte) leven lang een boompaal naast zich hebben, en worden gerooid zogauw ze minder productief worden.
Onze ‘winterappel’ is nog steeds productief, maar ligt dus wel al twee jaar op zijn zij…
Elk jaar knot ik, gewoonlijk geassisteerd door zoonlief, een deel van onze wilgen, zodat alle knotwilgen om de 4 tot 5 jaar aan de beurt komen. Voor het kleine beetje Kerstvakantie dat ik heb, stond dat dit jaar dus ook weer op mijn todo-lijstje.
Maar dat was buiten onze zoon gerekend…
Lees verder “Ontspannen – Relaxing”
Ik heb al eens eerder foto’s getoond van zwammen op onze oude appelboom, en intussen kom ik aan een volgend hoofdstuk in die kroniek.a
Dit groeisel lijkt minstens erg op de appelboomkaaszwam, Aurantioporus fissilis (syn. Tyromyces fissilis),een parasitaire zwam die vrij algemeen is in België, maar eerder zeldzaam in Nederland. Die zwam groeit typisch ter hoogte van wonden, ingerotte delen van levende loofbomen, vooral beuken en appelbomen.
Toen we ons huis 16 jaar geleden kochten, kwamen er de eerste jaren nauwelijks appels aan die boom. Dat is intussen veranderd, hij draagt weer heel behoorlijk, maar er zijn al verschillende forse gesteltakken uitgebroken. Maar omdat hij op de plek waar hij staat geen risico vormt, mag hij staande sterven…
Almost two years ago, I posted a few pictures of fungi growing on our old appletree.
Today there seems to be a new chapter in this chronicle of decay. I found this fungus, growing on the spot where a branch has broken and rotten. I don’t know which fungus it might be. It could be Aurantioporus orTyromyces fissilis, in Dutch called ‘appelboomkaaszwam’ (appletree-cheesefungus). This mushroom should be fairly common in Belgium, and grows on living, but weak deciduous trees like apple and beech, on wounds that are ‘rotting in’.
When we bought our house 16 years ago, this tree seemed next to dying. In the first years we haven’t harvested a single apple, but afterwards he seemed to recover a little bit. Nevertheless, several thick branches have broken since. But on the spot where he is growing, he can’t be considered dangerous, so we let him be… he can die standing upright, the way a tree should be allowed to die.
Ik vertelde eerder al, dat we zo’n vijftien jaar geleden ons huis eerder kochten om zijn bomen, dan om het bouwvallige bouwsel zelf.
Behalve de ruim 200 jaar oude eik die naast het huis staat, wordt ons stulpje overschaduwd door een paar reusachtige beuken die erachter staan.
En net voorbij die beuken stond tot een jaar geleden zo’n typisch Vlaamsche ‘koterij’ in betonplaten het uitzicht te verknallen, maar uiteindelijk raakte het dus toch een keer afgebroken.
Daarmee hebben we vanuit het huis een wat mooier zicht op de achterliggende tuin en… een kale vlakte, die nu met het vallen van de bladeren wel stilaan een mooi goudbruin tapijt krijgt.
Beuken… dat betekent schaduw, veel schaduw. Ik zou zelfs zeggen heel veel schaduw, en bovendien ook nog eens behoorlijk droog.
Lees verder “Onder de Beuken – Under the Beeches”
Het lijkt een romantisch hoekje…
Een flinke boomstam, ideaal van formaat als bankje, op een zonnig plekje in het bos.
De werkelijkheid is iets prozaïscher: een tak, met een maximale diameter van bijna 60 cm en een lengte van bij de 10 meter, is uit onze mooie eik gescheurd.
Het goede nieuws is, dat hij nét naast het huis, nét niet op de auto is gevallen.
Het slechte nieuws is natuurlijk, dat een takje van dat kaliber niet zomaar valt. Dat hier wellicht de kroniek van een aangekondigde dood gaat beginnen.
We halen er dus een boomverzorger bij, in de hoop dat die ons kan geruststellen, maar vrezend dat die alleen maar kan bevestigen dat de eik te ziek is om zo dicht bij ons huis te mogen blijven staan.