Door het Lechtal van Elmen tot de Formarinsee
Afstand: 93 km
Hoogtemeters: 3000 m
Duur: 5 (dag)etappes van gemiddeld 17 km
Moeilijkheidsgraad: technisch niet moeilijk, te doen voor iedereen met een goede conditie.
Een uitzondering is de 4de etappe van Warth naar Lech. Hier volgde ik niet het traject van de Lechweg, maar volgde deels de Große Walserweg. De aanlooproute hiernaartoe is een pittige T2, waarbij enige tredzekerheid toch nodig is (maar je kan natuurlijk ook de Lechweg volgen, of je kan die aanlooproute overslaan door de Steffisalm Express (zetellift) te nemen en van daaruit richting Wannensee te wandelen.
Markering: De etappes die de Lechweg volgen zijn gemarkeerd met een gecalligrafeerde ‘gotische’ witte L.
De etappe via de Große Walserweg is niet gemarkeerd
GPX: Te vinden bij elk van de etappes
Openbaar Vervoer: Zie ook verderop. Bijzonder goede busverbinding tussen alle mogelijke tussenstops.
Horeca: zie bij de afzonderlijke etappes.
Beste periode: De Lechweg kan niet gewandeld worden in de winter.
Volgens de officiële Lechweg-site is het vanaf half mei mogelijk om in elk geval tussen Steeg en Füssen te wandelen, en als de sneeuw vroeg smelt tussen Warth en Füssen. Voor de etappes van de Formarinsee tot Warth moet je vaak wachten tot begin of zelfs half juni.
Zelf wandelde ik de route begin september. Toen ik aan de Formarinsee aankwam, zag ik daar nog de smeltende sneeuwresten die de afgelopen nacht en ochtend gevallen waren. De toppen rondom toonden zich die dag voor het eerst na de zomer met een sneeuwmantel.
Routebeschrijving (links volgen)
- Van Elmen naar Bach (20,1 km, 415 m stijgen, 325 m dalen)
- Van Bach naar Steeg (17,2 km, 538 m stijgen, 483 m dalen)
- Van Steeg naar Warth (15,5 km, 630 m stijgen, 238 m dalen)
- Van Warth over de Große Walserweg naar Lech, met omweg via de Auenfelder Hütte (17,3 km, 758 m stijgen, 805 m dalen)
- Van Lech naar de Formarinsee (17,2 km, 554 m stijgen, 127 m dalen)
Wat ik ervan vond?
De Lechweg was niet de eerste meerdaagse wandeltocht die ik ondernam, maar wel een die me bijzonder goed bevallen is.
Natuurlijk speelt het feit dat ik heel erg graag in de bergen ben daarin een grote rol, maar de Lechweg is om meerdere redenen interessant.
In principe bestaat de Lechweg uit zeven etappes (waarvan ik er vijf wandelde). Maar eigenlijk kan je de route heel gemakkelijk zelf opdelen in langere of kortere stukken.
De officiële site stelt verschillende varianten voor:
De klassieke variant
Zeven etappes, gemiddeld 14 tot 20 km, met één uitschieter van net geen 25 km
De gezellige variant
Acht etappes van meestal rond de 15 km, met twee langere van 20, en één kortere van 10,5 km.
De trage variant
Eigenlijk is dit gewoon hetzelfde als de ‘gezellig’ variant, maar onderbroken door twee pauzedagen.
De lente-variant
Vijf of zes etappes, afhankelijk van de mate waarin de sneeuw al gesmolten is. Drie of vier etappes van 15 km, en twee van rond de 20 km.
De omgekeerde variant
Dit is de klassieke variant, maar stroomopwaarts in plaats van stroomafwaarts.
Omdat ik letterlijk en figuurlijk naar een hoogtepunt toe wilde lopen, en omdat een bergmeer op bijna 2000 m hoogte voor mij veel aantrekkelijker is dan een watervalletje in de vooralpen, koos ik voor de omgekeerde variant.
Die wordt als inspannender beschreven omdat je over de 7 klassieke etappes ruim 1000 hoogtemeters meer moet overwinnen, maar uiteindelijk is dat maar een goeie 160 m per dag extra. Als je een goede conditie hebt, en bergwandelen gewend bent, is dat geen grote extra inspanning.
Omdat ik maar 5 dagen ter beschikking had, koos ik ervoor om te starten in Elmen.
Ik overnachtte drie nachten in Steeg, en nam op de eerste en tweede wandeldag de bus naar mijn vertrekpunt (en op de eerste dag ook weer naar mijn eindpunt).
Mijn derde etappe ging tot Warth waar ik één nacht verbleef, en tenslotte logeerde ik nog twee nachten in Lech. Op mijn laatste wandeldag nam ik de bus vanaf de Formarinsee terug naar Lech.
Openbaar vervoer:
Met de gastenkaarten die je in de meeste hotels en pensions krijgt, kan je gratis gebruik maken van het openbaar vervoer en de kabelbanen.
Hier vind je een overzicht van de verschillende gastenkaarten, en de bustrajecten waar ze toegang toe geven.
Het is hierdoor heel gemakkelijk (en goedkoop) om indien nodig je traject te verkorten (of te verlengen), en met de bus naar je logies terug te keren.
Ook is het hierdoor mogelijk om enkele dagen op dezelfde plek te logeren.
In het Tiroler Lechtal is de Lechtal Aktiv kaart in de meeste hotels en pensions gratis vanaf één overnachting, en hetzelfde geldt in Warth.
In Lech kan je de Lech Karte kopen, maar als je die enkel zou gebruiken voor de (dure, 25 €) trip van of naar de Formarinsee heeft dat weinig zin. Een Lech Karte voor 2 dagen kost je in 2025 al 45 €.
Bagagetransport
30 jaar geleden heb ik mijn rechterknie flink geblesseerd, door met een veel te zware rugzak drie weken door de Pyreneeën te trekken. En mijn gewrichten zijn intussen weer 30 jaar ouder, dus ik koos wijselijk voor bagagevervoer.
Via de Lechweg-website bestelde ik bij het taxibedrijf Feuerstein in Steeg bagagevervoer van Steeg naar Warth en van Warth naar Lech.
In 2025 betaalde je hiervoor van half juni tot half september 12 € per traject.
Alles laten regelen of zelf boeken?
Er zijn heel wat reisorganisaties die alle praktische beslommeringen voor je regelen.
Maar eigenlijk is dat niet meer dan je overnachtingen en bagagetransport…
En vermits het op de Lechweg heel gemakkelijk (en relatief goedkoop) is om ook als individu bagagetransport te regelen, zag ik geen enkele reden om dat niet zelf te doen.
Het grote voordeel is natuurlijk dat je geen ‘overhead’ kosten hebt. Voor vijf wandeldagen en zes overnachten was ik minder geld kwijt, dan ik vorig jaar met Eurohike betaalde voor drie wandeldagen en vier overnachtingen (en mijn hotels waren zeker niet slechter, eerder integendeel!)